ربیع همان بهار است

ربیع همان بهار است، آغاز روییدن و پایان زمستان . بهار که می‌رسد شادابی و نشاط و طراوت همه جا را فرا می‌گیرد، باد بهاری آدمی و طبیعت را سرزنده و استعدادهای خفته را شکوفا می‌کند

گفت پیغمبر به اصحاب کبار
تن مپوشانید از باد بهار
ربیع همان بهار است و پیامبر هم، رحمت بر عباد، بهار بر بلاد و مردمان.[1] بهار که آمد،  ربیع الاول که آمد و پیامبر صلی الله علیه و آله متولد شد، کنگره‌های کاخ سرد کسری شکست و آتش‌کده فارس خاموش شد. هر پیامبری که آمد برکت را به منزلگاه خود آورد (حضرت عیسی علیه السلام در گهواره فرمود: (وَجَعَلَنِی مُبَارَكًا أَیْنَ مَا كُنتُ )،[2] خدا مرا هر جا که باشم مایة برکت قرار داد.) اما وقتی خاتم پیامبران و اشرف مخلوقات به زمین قدم نهاد، برکت همه جای عالم را فرا گرفت.
بهار عالمیان که مبعوث شد، آغاز روییدن شد (رُشداً)[3] و پایان زمستان گمراهی‌ها (وَكُنتُمْ عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا)[4] ؛ بر لبه پرتگاه آتش بودید، خدا شما را به وسیله دین نجات داد). پیامبران مظاهر اسماء الهی‌اند و پیامبر خاتم، برترین مخلوق خدا و برترین مظهر اسم خدا است که (رَحْمَةً لِّلْعَالَمِینَ)[5] است.